ഇനിയും മതിയായില്ലേ എന്ന ചോദ്യ മാണ് തൃശൂർ ദുരന്തം പറയുന്നത്

കൊച്ചി /

വെടിക്കെട്ട് ആചാരമല്ല . ആഘോഷത്തിൻ്റെ ഭാഗമാണ് . ഉത്സവങ്ങൾക്കും പെരുന്നാളുകൾക്കും ഒക്കെ തിളക്കം കൂട്ടാൻ വെടിക്കെട്ടില്ലാതെ പറ്റില്ല എന്ന അവസ്ഥക്കു മാറ്റം വന്നു തുടങ്ങിയത്,

വെടിക്കെട്ട് മഹാ ദുരന്തമായി മാറിയതിനെ തുടർന്നാണ്. അനേകം മനുഷ്യ ജീവനാണ് വെടിക്കെട്ടിൽ പലയിടങ്ങളിലായി പൊലിഞ്ഞത്. പരവൂർ പുറ്റിങ്ങലിൽ വെടിക്കെട്ടപകടത്തിൽ മരിച്ചത് 111 പേർ . അതിനു മുമ്പ് പോരുവഴി മലനട ദുരന്തം , ആറാട്ടുപുഴ , തൃശൂർ , പന്തളം തുടങ്ങി കേരള മനസാക്ഷിയെ ഞെട്ടിച്ച എത്രയോ അപകടങ്ങൾ !

ഇനിയും മതിയായില്ലേ എന്ന ചോദ്യമാണ് തൃശൂർ വെടിക്കെട്ടു ദുരന്തം കേരളത്തോട് ചോദിക്കുന്നത്.

മുമ്പ് എടത്വാപെരുന്നാളിൻ്റെ വലിയ ആകർഷണമായിരുന്നു വെടിക്കെട്ട് . അവർ അത് ഉപേക്ഷിച്ചത് അപകട സാദ്ധ്യത കണക്കിലെടുത്താണ്. വലിയ ദുരന്തമുണ്ടായതിനെ തുടർന്ന് പുറ്റിങ്ങലിലും വെടിക്കെട്ട് ഉപേക്ഷിച്ചു.

തൃശൂർ പൂരത്തിനും വെടിക്കെട്ട് ഒഴിവാക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട് ആലോചിച്ചു കൂടാ ? ആകാശ വിസ്മയമൊരുക്കാൻ ഇന്ന് മറ്റെന്തെല്ലാം മാർഗ്ഗങ്ങളുണ്ട് ! ലേസർ, ഇലക്ട്രോണിക് സങ്കേതിക വിദ്യകളുടെ സഹായത്താൽ ജനക്കൂട്ടത്തെ ആഹ്ലാദിപ്പിച്ചു കൂടെ ? ഒളിമ്പിക്സിൻ്റെ ഉദ്ഘാടനത്തിന്നും മറ്റും ഒരുക്കുന്ന ആകാശക്കാഴ്ചകൾ എന്തു കൊണ്ട് മാതൃകയാക്കിക്കൂടാ ?

ആകാശത്ത് വിരിയുന്ന വർണ്ണവിസ്മയങ്ങൾ കണ്ട് കൈയടിക്കുമ്പോൾ, ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഈ വെളിച്ചം മരണത്തിന്റെ തീഗോളമായി മാറാമെന്ന് നമ്മൾ പലപ്പോഴും ചിന്തിക്കാറില്ല. ആഘോഷങ്ങളെ ശവപ്പറമ്പുകളാക്കി മാറ്റിയ, കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ രക്തം മരവിക്കുന്ന നിരവധി വെടിക്കെട്ട് ദുരന്തങ്ങളുടെ ഇരുണ്ട ചരിത്രം നമുക്ക് ചുറ്റുമുണ്ട്.

നെതർലാൻഡ്സിലെ എൻഷെഡെ നഗരത്തിൽ 2000 മെയ് മാസത്തിൽ നടന്ന സംഭവം ഒരു ഹോളിവുഡ് ദുരന്ത സിനിമയെ വെല്ലുന്നതായിരുന്നു. ജനവാസ കേന്ദ്രത്തിന് നടുവിലുണ്ടായിരുന്ന വെടിക്കെട്ട് സംഭരണശാലയിൽ ആദ്യം ചെറിയൊരു തീപ്പിടുത്തമാണ് ഉണ്ടായത്, എന്നാൽ നിമിഷങ്ങൾക്കകം 4000 ടൺ വെടിമരുന്ന് ഒന്നാകെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചപ്പോൾ അതൊരു ചെറിയ അണുബോംബ് സ്ഫോടനത്തിന് തുല്യമായി മാറി. നഗരത്തിന്റെ നടുവിൽ 40 മീറ്റർ താഴ്ചയുള്ള ഒരു ഗർത്തം രൂപപ്പെടുകയും, 400 വീടുകൾ പൂർണ്ണമായും തുടച്ചുനീക്കപ്പെടുകയും ചെയ്ത ആ ഭയാനകമായ സ്ഫോടനത്തിൽ 23 പേർ മരിക്കുകയും 900-ലധികം പേർക്ക് പരിക്കേൽക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇന്ത്യയുടെ പടക്ക നിർമ്മാണ തലസ്ഥാനമായ ശിവകാശിയിൽ 2012 സെപ്റ്റംബറിൽ ഓം ശക്തി ഫാക്ടറിയിലുണ്ടായ ദുരന്തം മനുഷ്യന്റെ അത്യാർത്തിയുടേയും അനാസ്ഥയുടേയും ബാക്കിപത്രമായിരുന്നു. ദീപാവലി വിപണി ലക്ഷ്യമാക്കി പരിധിയിലധികം തൊഴിലാളികളെ കുത്തിനിറച്ച് പണിയെടുപ്പിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് അവിടെ സ്ഫോടനം നടന്നത്, രക്ഷപ്പെടാനുള്ള വാതിലുകൾ പോലും അടഞ്ഞുകിടന്നതിനാൽ ആളുകൾക്ക് പുറത്തിറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തുടർച്ചയായ സ്ഫോടനങ്ങളും കടുത്ത ചൂടും കാരണം അഗ്നിശമന സേനയ്ക്ക് മണിക്കൂറുകളോളം അങ്ങോട്ട് അടുക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല; വെന്തുവെണ്ണീറായ 40 ലധികം ശരീരങ്ങളാണ് പിന്നീട് അവിടെ നിന്നും കണ്ടെടുത്തത്.

മെക്സിക്കോയിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ സാൻ പാബ്ലിറ്റോ വെടിക്കെട്ട് മാർക്കറ്റിൽ 2016-ലെ ക്രിസ്മസ് തിരക്കിനിടയിലാണ് തുൾട്ടെപെക് ദുരന്തം നടക്കുന്നത്. എങ്ങുനിന്നോ വന്ന ഒരു ചെറിയ തീപ്പൊരി 300 ലധികം കടകളിലേക്ക് പടർന്നുപിടിക്കുകയും, റോക്കറ്റുകളും പടക്കങ്ങളും നാനാദിക്കിലേക്കും ചീറിപ്പായുന്ന ഒരു യുദ്ധക്കളമായി ആ മാർക്കറ്റ് മാറുകയും ചെയ്തു. സ്ഫോടനങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ പരമ്പര തന്നെ അവിടെ അരങ്ങേറി, ആകാശം മുട്ടുന്ന ഒരു കൂറ്റൻ തീഗോളം ഉയർന്ന ആ ദുരന്തത്തിൽ നാൽപ്പതിലധികം ആളുകൾ കൊല്ലപ്പെടുകയും മാർക്കറ്റ് പൂർണ്ണമായും ചാരമായി മാറുകയും ചെയ്തു.

കേരളത്തിന്റെ കണ്ണുനനയിച്ച പരവൂർ പുറ്റിങ്ങൽ ദുരന്തം (2016) മത്സരബുദ്ധിയുടെയും നിയമലംഘനത്തിന്റെയും ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമാണ്. ക്ഷേത്രോത്സവത്തിന്റെ ഭാഗമായി നടന്ന മത്സര വെടിക്കെട്ടിനിടെ, ആകാശത്ത് പൊട്ടിയ ഒരു അമിട്ടിന്റെ തീപ്പൊരി ടൺ കണക്കിന് സ്ഫോടകവസ്തുക്കൾ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന കമ്പപ്പുരയിലേക്ക് വീഴുകയായിരുന്നു. സ്ഫോടനത്തിന്റെ ആഘാതത്തിൽ കോൺക്രീറ്റ് കെട്ടിടം പൂർണ്ണമായും തകർന്നു തരിപ്പണമാവുകയും, അതിന്റെ കൂറ്റൻ കോൺക്രീറ്റ് പാളികൾ കിലോമീറ്ററുകൾ അകലേക്ക് വരെ തെറിച്ചുവീണ് കാണികളുടെ തല തകർക്കുകയും ചെയ്തു; 110 ലധികം ജീവനുകളാണ് അവിടെ പൊലിഞ്ഞത്.

അമേരിക്കയിലെ നെവാഡയിൽ 1988 ൽ നടന്ന പെപ്കോൺ ദുരന്തം സാങ്കേതികമായി പടക്ക നിർമ്മാണ ശാലയിലായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, വെടിക്കെട്ടുകൾക്കും സ്പേസ് ഷട്ടിലുകൾക്കും ഉപയോഗിക്കുന്ന റോക്കറ്റ് ഇന്ധനം (അമോണിയം പെർക്ലോറേറ്റ്) അവിടെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. ഒരു വെൽഡിംഗ് ഉപകരണത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ തീപ്പൊരി വലിയൊരു തീപിടുത്തത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും പിന്നീട് ഭൂകമ്പമാപിനിയിൽ 3.5 രേഖപ്പെടുത്തിയ ഒരു കൂറ്റൻ സ്ഫോടനമായി മാറുകയും ചെയ്തു. പത്ത് മൈൽ അകലെയുള്ള ലാസ് വെഗാസ് നഗരത്തിലെ കെട്ടിടങ്ങളുടെ ചില്ലുകൾ പോലും തകർത്ത ആ സ്ഫോടനത്തിൽ രണ്ടുപേർ മരിക്കുകയും മുന്നൂറോളം പേർക്ക് പരിക്കേൽക്കുകയും ചെയ്തു.

ഡെന്മാർക്കിലെ കോൾഡിംഗ് നഗരത്തിൽ 2004 ൽ ഒരു വെടിക്കെട്ട് ഗോഡൗണിലുണ്ടായ സ്ഫോടനം ആ നാട്ടുകാരെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തീമഴ കാണിപ്പിച്ചു. സംഭരണശാലയ്ക്ക് തീപിടിച്ചപ്പോൾ ആയിരക്കണക്കിന് ഭീമൻ റോക്കറ്റുകളാണ് നഗരത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് വെടിയുണ്ടകൾ പോലെ പെയ്തിറങ്ങിയത്. ഭാഗ്യവശാൽ വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ രണ്ടായിരത്തിലധികം ആളുകളെ അവിടെ നിന്നും മാറ്റാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിലും, വീരമൃത്യു വരിച്ച ഒരു അഗ്നിശമന സേനാംഗത്തിന്റെ ജീവനും നൂറുകണക്കിന് ആളുകളുടെ വീടുകളും ആ വലിയ സ്ഫോടനത്തിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടു.

ഇറാനിലെ നെയ്ഷാബൂരിൽ 2004 ൽ നടന്ന സംഭവം ഏറെ വിചിത്രവും എന്നാൽ അങ്ങേയറ്റം ഭയാനകവുമായിരുന്നു. വെടിക്കെട്ടുകൾക്കും സ്ഫോടകവസ്തുക്കൾക്കും ഉപയോഗിക്കുന്ന സൾഫർ, രാസവളങ്ങൾ, പരുത്തി എന്നിവയുമായി പോയ ഒരു കാർഗോ ട്രെയിൻ നിയന്ത്രണം വിട്ട് നീങ്ങുകയും പിന്നീട് അതിന് തീപിടിക്കുകയും ചെയ്തു. തീ അണയ്ക്കാനായി അഗ്നിശമന സേനയും പ്രാദേശിക നേതാക്കളും തടിച്ചുകൂടിയ സമയത്താണ് ചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ സ്ഫോടനങ്ങളിലൊന്ന് അവിടെ നടന്നത്; ഒരു ഗ്രാമത്തെ മുഴുവൻ ഇല്ലാതാക്കിയ ആ പൊട്ടിത്തെറിയിൽ 300 ലധികം ആളുകൾ ചിന്നിച്ചിതറിപ്പോയി.

എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്തരം ദുരന്തങ്ങൾ ലോകമെമ്പാടും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നത് എന്നതിന്റെ ഉത്തരം മനുഷ്യന്റെ അത്യാർത്തിയിൽ ഒളിഞ്ഞുകിടപ്പുണ്ട്. സുരക്ഷാ മാനദണ്ഡങ്ങൾ കാറ്റിൽപ്പറത്തി, ഈർപ്പമുള്ളതും വായുസഞ്ചാരമില്ലാത്തതുമായ ഇടുങ്ങിയ മുറികളിൽ ടൺ കണക്കിന് വെടിമരുന്ന് ഒളിച്ചുവെക്കുന്നത് ഒരു നഗരത്തിന് താഴെ ടൈം ബോംബ് വെക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്.

ഇതിനൊപ്പം നമ്മുടെ അഹങ്കാരവും മത്സരബുദ്ധിയും വലിയൊരു വില്ലനായി മാറുന്നു. കൂടുതൽ ശബ്ദവും വെളിച്ചവും ഉണ്ടാക്കാൻ വേണ്ടി പലപ്പോഴും അംഗീകരിക്കപ്പെടാത്ത, വളരെ പെട്ടെന്ന് പ്രതിപ്രവർത്തിക്കുന്ന അപകടകരമായ രാസവസ്തുക്കളുടെ മിശ്രിതങ്ങളാണ് വെടിക്കെട്ടുകളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ സുരക്ഷയേക്കാൾ താൽക്കാലികമായ കൈയടികൾക്കാണ് ഇവിടെ വിലനൽകുന്നത്.

സാധാരണ തീപിടുത്തങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, സ്ഫോടകവസ്തുക്കൾക്ക് കത്താൻ പുറത്തുനിന്നുള്ള ഓക്സിജന്റെ ആവശ്യമില്ല എന്നതാണ് ഇതിലെ ഏറ്റവും വലിയ ശാസ്ത്രീയമായ അപകടം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഒരിക്കൽ ഒരു തീപ്പൊരി വീണാൽ, സെക്കൻഡുകൾക്കുള്ളിൽ അത് ആയിരക്കണക്കിന് മറ്റ് പടക്കങ്ങളിലേക്ക് പടർന്നുപിടിച്ച് തടയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു 'ചെയിൻ റിയാക്ഷൻ' ആയി മാറുന്നു.

ഒരു നിസ്സാരമായ മനുഷ്യസഹജമായ തെറ്റ് മതി ആയിരങ്ങളുടെ ജീവനെടുക്കാൻ. പുകവലിച്ചു വലിച്ചെറിയുന്ന ഒരു ചെറിയ കുറ്റി, വസ്ത്രങ്ങളിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന Static electricity, അല്ലെങ്കിൽ വെടിമരുന്ന് കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോൾ ഉപകരണങ്ങൾ തമ്മിൽ ഉരഞ്ഞുണ്ടാകുന്ന ഒരു ചെറിയ തീപ്പൊരി- ഇവയൊക്കെ മതിയാകും ടൺ കണക്കിന് സ്ഫോടകവസ്തുക്കളെ ഉണർത്താൻ.

"വെടിക്കെട്ടുകൾ" എന്ന് ഓമനപ്പേരിട്ട് വിളിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവ അടിസ്ഥാനപരമായി സുന്ദരമായി പായ്ക്ക് ചെയ്യപ്പെട്ട ബോംബുകൾ മാത്രമാണ് എന്നതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം. അവയ്ക്ക് ഒരിക്കൽ തീ കൊളുത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ മനുഷ്യന് അതിന്മേൽ യാതൊരു നിയന്ത്രണവുമില്ല; അത് ജനക്കൂട്ടത്തിലേക്ക് പാഞ്ഞുകയറില്ല എന്ന് നാം വെറുതെ വിശ്വസിച്ച് നിൽക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്.

ദുരന്തം നടന്ന് പുകയടങ്ങുമ്പോൾ വാർത്തകൾ അവസാനിക്കുമെങ്കിലും, ബാക്കിയാകുന്നവരുടെ ജീവിതം വലിയൊരു നരകമായി മാറുകയാണ്. ഒരിക്കലും ഉണങ്ങാത്ത പൊള്ളലേറ്റ പാടുകൾ, മുറിച്ചുമാറ്റപ്പെട്ട കൈകാലുകൾ, കേൾവിശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടവർ, ട്രോമ അനുഭവിക്കുന്നവർ, കൂടാതെ വായുവിലും വെള്ളത്തിലും കലരുന്ന മാരകമായ രാസവസ്തുക്കൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന കാൻസർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള രോഗങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഒരു നിമിഷത്തെ ആവേശത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രങ്ങളാണ്.

നെഞ്ചുപിളർക്കുന്ന ശബ്ദവും ആകാശമാകെ നിറയുന്ന വലിയ സ്ഫോടനങ്ങളും ആസ്വദിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ ഈ അമിതമായ ആസക്തി മനുഷ്യരാശിക്ക് തന്നെ വലിയൊരു ഭീഷണിയാണ്. കുറച്ച് നേരത്തെ വിനോദത്തിന് വേണ്ടി മനുഷ്യന്റെ ജീവൻ വെച്ച് റഷ്യൻ റൗലറ്റ് കളിക്കുന്ന ഈ പ്രവണത നമ്മൾ അവസാനിപ്പിച്ചേ തീരൂ. ഇതിനൊരു ശാശ്വതമായ പരിഹാരം എന്നത്, ആരുടേയും ജീവനോ പ്രകൃതിക്കോ യാതൊരു കോട്ടവും തട്ടാത്ത തരത്തിലുള്ള അത്യാധുനിക ത്രീഡി ഡ്രോൺ ഷോകളിലേക്കും , ലേസർ ലൈറ്റ് ഷോകളിലേക്കും നമ്മുടെ ആഘോഷങ്ങളെ മാറ്റുക എന്നതാണ്; വെളിച്ചത്തിന്റെ വിസ്മയങ്ങൾ നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് തന്നെ മനുഷ്യജീവന് വിലകൽപ്പിക്കാൻ നമുക്കിതിലൂടെ സാധിക്കും.